6th Floor

Sa dinami-rami ng lugar ewan ko kung bakit sa 6th floor pa nya gustong makipag-usap. Alas-otso na ng gabi hindi nya ba alam na ang dilim dilim dun? Masyadong mataas, nakakatakot pa yung paakyat. Tapos madami pang kwento tungkol sa 6th floor.

Meron daw kinover yung Magandang Gabi Bayan dun nung halloween. Tungkol dun sa gwardiyang nakidlatan (yata) tapos tuloy pa rin sa pagronda sa taas. Meron din daw dun banda sa South, yung abandonadong banyo doon sa may BLIS, may black lady daw. Hindi ko alam kung anong engkanto yung nasa West pero ayoko na ding malaman. Masyadong malakas yung imagination ko. Lahat ng scene sa pelikulang nakakatakot eh naiwan sa isip ko. Lalo na yung mga stairway na madilim tapos hindi mo kita yung taas ay putcha talaga.

Naiisip ko pa lang na habang naglalakad ako paakyat eh may susutsot sakin mula sa lugar na hindi ko nakikita. Syempre titigil ako, tapos may makikita ako sa madilim na parte, dalawang ilaw, nanlilisik na mata yun ng kung ano mang halimaw. O kaya naman habang umaakyat ako pataas eh may masasalubong akong estudyanteng nakayuko, pwedeng magbabangga kami tapos tatagos lang sya sakin o kaya naman aaninagin ko yung mukha nya tapos ang makikita ko eh duguang mukha. O kaya mapapalingon ako sa kung saan tapos may makikita ako, tapos pagtinignan ko ulit mawawala tapos bigla na lang lilitaw sa harap ko. Tang ina ayoko na.

Apat na miss call na. Tatlong teks. 'san ka na' Walang kaemo-emosyon. Ni question mark wala. Nyeta no choice na. Bahala na kung anong masasalubong paakyat.

Nasa lobby sya ng 6th floor sa may East. Patay ang ilaw. Lumapit ako kahit natatakot pa ko, hindi naman kasi ako sigurado kung sya yun. Dahan-dahan akong naglakad palapit. Mahirap ng mapahiya.

Alam ko ng sya yun. Pero parang may kakaiba sakanya. Nakatingin lang sya sa malayo. Kahit na may ilang minuto na ko dun hindi parin sya umiimik. Nakakapagduda. Parang may mali.

Makalipas pa ang ilang minuto, nangyari na ang kinakatakot ko. Nabasag ang katahimikan. Dalawang salita. 'usap tayo'

Demn

Ganito yung inaasahan kong pagkikita natin.

Magkikita tayo sa 4th floor. Dahan-dahang lalapit sa isa't isa. Okay na kahit walang background music. Tapos magkukwentuhan. Isa, dalawang oras, tatlo, buong maghapon. Ihahatid ka pauwi pag lubog ng araw. Okay lang din kung walang goodbye kiss. Pagkatapos magtetext-text hanggang madaling araw at sabay matutulog. 

Kaso lagi akong nagigising sa katotohanang hindi mangyayari yun. Lalo na kapag nakikita ko yung 'seen' doon sa mahabang mensahe ko sayo.

4th Floor West Wing.

2011 buwan ng marso. Kasagsagan yun ng tuition fee increase. Madaming mga estudyanteng lumahok sa kilos protesta kahit hindi sila aktibista. "LAHAT NG SIRANG GAMIT SA ITAAS ITAPON NYO PABABA" sigaw ng isang lider ng grupo. Sinimulan ng isa. Upuang walang arm chair. Upuang walang sandalan, at upuang hindi na pwedeng upuan. Tapos may CPU na din, type writer na kasing edad ata ng lola ko, inodoro (ewan ko kung pano nila kinuha) pinto, lamesa. Lahat ng walang pakinabang at hindi na pwedeng ayusin sinira na. 

Magulo ang paligid. Maingay. Madaming sumisigaw, madaming galit, yung iba nakiki-uso lang. May media, may pulis, may tambay, halo-halo yung tao. Chambang nakita kita. Sa 4th floor, West Wing. Nakamaong, simpleng t-shirt, di ko na mantadaan kung anong kulay. Sa totoo lang hindi ko matandaan kung kelan yung eksaktong araw kaya ang nilagay ko na lang eh '2011 buwan ng marso.' 

Sumilip ka pababa naiingayan ka siguro? Hindi ko mabasa sa mukha mo kung naiinis ka ba sa ginagawa nila/namin o nakikisimpatya ka samin. Walang ka emo-emosyon sa mukha. Ako naman nawala yung pagkahype ko. Parang nag slow mo ang lahat. Parang pelikula. Yung mga bumabagsak na upuan eh nagdahan-dahan. Dahan-dahan. Hanggang sa tumama sa lupa, tatalbog ng konti tapos saka maghihiwa-hiwalay. Yung sigawan at ingay nung mga tao parang hindi ko na naririnig. Parang nagfe-fade ng dahan-dahan. Nagzoom in yung mukha mo. Ang ganda sa kahit anong anggulo. Tapos pakiramdam ko nag-grey scale yung paligid. Tayo lang yung colored. Tayo lang gumagalaw. 

Naramdaman ko na to. Hindi nung high ako sa weeds ha? Alam ko to sigurado ako. Na love at first sight ako. (puta ang corny)

Natapos ang eksena. Tinapik ako ng kasama ko. Hinigop ako pabalik sa realidad. Mabilis na ulit na nagbabagsakan yung mga upuan. Maingay ulit yung paligid. Colored na yung mga tao. Hindi na naka zoom in yung paningin ko sayo. Hindi na kita makita. Wala ka na sa scene. Parang sumigaw yung direktor ng CUT. 

Ang pagbabalik

Matagal akong nawala. Mga dalawang linggo din siguro?

Madami talaga akong gustong ikwento katulad nung nag-iinom kami nung nakaraang linggo. Normal lang na inuman katulad nung mga dati. Ang bago lang eh iba na yung tinatawagan ko sa drunk calls ko. Maliit na bagay, pero natuwa ako. Hindi na sya (ex ko) yung unang naiisip ko sa panahong hindi gumagana ng maayos yung isip ko.

Meron pa, nagkita rin kami nung mga dati kong estudyante at co-teachers. Haaays. Napaka sarap talaga ng pagbabalik. Ewan ko kung bakit hindi nya ko sinubukang balikan?

Masyado kasi akong busy ngayon kaya hindi ako makapag sulat. Saka nakita ko kasing malapit na ako sa ika-100 kong post at gusto ko sana yung huling mga post ko eh tungkol sa kung paano ako nagsimula dito sa pagba-blog. Kaso masyadong matagala kaya eto na. Magbabalik na ko

Eto pala yung pinagkakaabalahan ko nung panahong busy ako. Nagpapractice ako ng para sa team tournament sa Cavite, at ayun eto ang bunga :)

Eto naman yung picture nung muli akong dumalaw sa dating school na pinagtuturuan ko.

Ang babata naming teachers xD

Overnight movie trip

At ang reunion namin ng mga dati kong estudyante xD


At ang post na to ay para sa aking pagbabalik sa blogspot :D yey

Lahat ng kwento may katapusan.

Gino-google ko ang 'kalungkutan'. Nakita ko ang larawan ni Maebel. Nakatingin sya sa malawak na bukirin sa isang lugar sa Bulacan. Inisip ko na hindi nya maipaliwanag kung ano ang nakita nya dun. Wala kasing caption, di gaya ng iba nyang litratong nagsasabi kung masaya ba sya o malungkot o kung maganda ba ang lugar o hindi.

Sa loob ng bus sa Edsa, may isang babaeng naglalambing sa kasama nya,'kwentuhan mo naman ako' Ngumiti ang lalaki. 'Matulog ka na' hinalikan nya sa noo ang babae at isinandal sa kanyang balikat. Lahat ng kwento ay may katapusan. Tignan mo yung mga ibong nakadapo sa linya ng kuryente. Kung panong napaka kampante nila pero umaalis agad kapag umihip ang hangin. Maririnig mo ang pagaspas ng kanilang pakpak, sa ilang saglit wala na. Kahit sila, alam nila kung kailan dapat umalis. Pwede silang magpaalam, ipaliwanag kung bakit sila umalis, pero kung nagka ganun, wala sanang entry tong blog ko ngayon.

Tignan mo yung peklat sa kanan kong braso, Alam ko ang mapait na katotohanan. Alam na alam ko ito gaya ng kanta ng chicosci at secondhand serenade na kinakanta ko tuwing ako'y nag-iisa. Alam ko ito gaya ng hindi mo pagbalik sa akin. Na ang lahat ng kwento ay may katapusan.

3:26

Sa totoo lang, madami pa akong kwento sayo. Madami akong gustong sabihin sayo. Apat na taon din tayong hindi nagkita. Kulang ang apat na sabado ng bawat buwan na pagkikita natin para sa mga kwento ko. Gusto kong ikwento sayo kung pano kita nagustuhan nung minsang nagkasama tayo sa Tarlac. Kung pano ako kinilig nung malaman kong gusto mo din ako. Gusto kong ikwento sayo yung sayang nararamdaman ko kapag nagpapalitan tayo ng mga sweet na mensahe. Ikukwento ko rin sayo kung bakit ako nanlamig at basta ka na lang iniwan. Nagkaroon ako ng iba, may napusuan ka din naman di ba? Kaso iniwan ka din.

Nung apat na taong nawala ako hindi talaga kita naisip. Naalala lang kita nung thesis ko na. Nasa UP yung mga librong kailangan ko at ikaw lang ang kakilala kong andun. Ganun naman talaga di ba? Kapag may kailangan lang nakakakaalala? Masisisi mo ba ko dun? 

Natapos yung unang relasyon, sinundan nung isa pa. Halos isang taon ko din yung pinagluksa. Tapos bigla tayong nagkita. Sa totoo lang nag-aalangan akong lapitan ka. Inaway ka kasi nung nauna kong girlfriend kasi akala nya babalikan kita kaya ako nakipagbreak sakanya. Nakwento ko kasi dati na may usapan tayo nung bata pa lang tayo. Na kapag 18 ka na magiging tayo. Hindi ko naman nakalimutan yun. Sa totoo lang hinintay ko yun ng matagal. Nainip lang ako. 

Nagkita tayo sa tournament. Nagulat ka kasi andun ako. Akala mo hindi na ko naglalaro. Mas nagulat ka nung nanalo ako. Ako din nagulat. Nung nakita kasi kita wala na kong paki sa laro. Binibilisan ko yung laro ko para mapanood kita. Gustong-gusto kong pinapanood kang maglaro. Walang imik. Di mapalagay yung kamay. Minsan ipapanghawi sa unat mong buhok o kaya naman ay ipapantakip sa bibig. Gusto ko kitang pinapanood, pakiramdam ko nababasa ko yung isip mo kapag parehas sa itinira mo yung nasa isip ko. 

Pagkatapos nun akala ko hindi na tayo magkikita. Ayoko rin naman na ako ang unang lalapit sayo. Hindi ko kaya. Nahihiya ako. Iniwan kita dati tapos inaway ka pa ng ex ko. Alam mo siguro yun kaya ikaw na ang nagchat sakin pagkauwi. "kamusta yung inaalagahan mong ahas"? Nabalitaan mo na pala yun. Na sinulot ng kaibigan ko yung sumunod na girlfriend ko. Natawa na lang ako. Sa unang pagkakataon. Natawanan ko yung tang inang pangyayaring yun.

Ang daming nangyari sa apat na taon. Graduating ka na ngayon. Ako naman nagtatrabaho na. Busy ka ulit. Tapos ako naghihintay kung kelan ka may bakanteng oras. Pero hindi katulad nung dati. Dati gusto kita, gusto mo ko. Ngayon ako na lang ata ang may gusto. Madaming nagbago doon sa apat na taong dumaan. Ngayon alam ko na. Sigurado na ko. Kaya ko ng maghintay.

Romantic moments

Buwan ng pag-ibig ngayon, Anong balak?

Tara inom, sabi ko. 'De ayoko nun, let's do something romantic' sabi nya.

okay, let't drink with candle light. At ayun nga ang nangyari.

That thing called kilig

Matagal na kong hindi nakakaramdam ng ganito. Pero kagabi naramdaman ko ulit. Sa sinehan, habang naglalakad papuntang Bookstore, sa byahe, habang humihithit ng sigarilyo pauwi naramdaman ko ulit to. Nagpa-flashback lahat ng nangyari. Paisa-isa. Napapailing na lang ako. Hindi ko kasi alam kung bakit nakangiti ako. Dalawang magkasunod na hithit. Natatawa parin ako. Halos maubo ako. Naalala kong pumila kami sa pa-xeroxan samantalang magbabayad dapat kami sa cashier.  Naalala ko yung ibang eksena sa pelikula. Parang gusto ko biglang kumain sa Shabu Shabu. Parang gusto ko biglang umakyat ng Baguio. Magpunta ng Sagada. Umakyat ng bundok at doon sa tuktok isisigaw kong mahal ko sya. Isa pang hithit. Napailing na lang ako. Nakangiti parin kasi ako. Natatawa ako. Huli ko kasing naramdaman yung ganito kaninang umaga pagkatapos kong umihi sa banyo.

DI kami binigo ng Tadhana yiee

Feb 15.

Sa wakas. Natuloy din kami! Nabalik na sakin yung laptop ko pero hindi ko kaagad naisulat kung gaano ako kasaya sa araw na to. Hindi pa kasi ako sanay sa ganitong pakiramdam. Yung napapangiti na lang bigla kasi naaalala ko yung mga ginawa namin.

Sa totoo lang hindi ko inaasahang matutuloy kami. UAAP nun. Tapos umaga pa lang tineks na nya ko na may sya pagkatapos ng laro. At di hamak naman na mas mahalaga yun kesa sa pagsama saking manood ng that thing called tadhana. Tapos umulan pa nun. Bwiset kako.

Pumunta parin akong SM North. Nagbabakasakaling may himalang dumating, baka mapadaan sya dun at matuloy kami. At ayun nga. Nanalo sila sa game tapos tinext nya ko. Nung nalaman nyang nasa SM North ako, sabi nya tumuloy na daw kami. Ayaw nya siguro akong nag-iisa? Ewan ko.

Nanood nga kami. Maganda yung kwento, pero wala paring sinabi sa one more chance. Naikwento na kasi sakin yung ibang part dun kaya hindi ko rin gaanong natuwa. Mas natutuwa pa ko kapag di sinasadjang nagkakasagian kami ng kamay pagkumukuha ng pop corn o kaya naman pag tinatapik tapik nya ko sa likod kapag naramdaman nyang tagos yung linya sakin.

Pagkatapos nun pumunta kaming National Bookstore. Ngayon na lang ulit ako nakapasok dun na may kasama. Yung kasama ko kasi dating bumili ng notebook, ballpen at libro eh iniwan na ko. Anyways, natutuwa lang ako na may iba na akong maaalala kapag napadpad ako sa National Bookstore.

Habang naglalakad sa UP pinaplano na namin yung sunod naming lakad. Tagaytay! Sa August pa yun pero putcha excited na ko. Kung pwede lang August na kagad bukas. Kaso hindi. Hindi na ko takot magplano ngayon. Hindi na rin ako takot mag-aya. Hindi na ko takot matanggihan. Handa na yata ulit akong masaktan? Ewan ko kung magandang bagay ba to o hindi. Hayaan na lang. Ang mahalaga natutuwa ka sa nangyayari.

Binigo ng Tadhana

Feb 14.

Araw ng mga puso. Nakita mo yung post ko na nag-aaya ako ng single at handang makinig ng drama ng buhay ko. Libre ko na ang ticket sa that thing called tadhana may kasama pang pop corn.

Sabi mo bakit hindi kita ayain. Inaya kita. Nagplano tayo. Sabi mo pagkatapos ng laro nyo sa UAAP. Sige sabi ko. Natapos ka mag-aalas singko. Nanalo ang team nyo. Natuwa ako. Pagpunta natin sa SM North, sold out ang ticket.

Binigo tayo ng that thing called tadhana.

Arghhh

Feb 13

Wala na tayong pambili ng ticket. Balak sana nating magkwentuhan na lang sa gilid ng Sunken Garden. Tignan ang mga bituin (kung meron man) at ienjoy ang mga oras na tayo'y magkasama. Kaso may quiz ka bukas.

Tapos ang UP Fair.

Maalat ang ikalawang araw ng UP Fair.

Feb 12.

Bumili ka ng ticket para satin. Umulan ng malakas habang nagtatalon ang crowd sa kanta ng Sandwich.

Tapos ang UP fair.

Ayon sa sabi-sabi at mga kwento sa bahay nila toby.

Hello. Alam na nating lahat na ang pag-ibig ay hindi hinihintay o hinahanap. Ang pag-ibig ay nilalasing! Kaya kailangang seryosohan natin ang art ng panlalasing. Hindi na uso ang betchin at upos. Delikado yun. Kahihiyan mo ba bilang tanggero/manginginom kung mahuli kang gumagawa ng ganun. And here are a few points para makalasing ng pag-ibig ng hindi nadudungisan ang dangal mo.

Siyempre unang bagay. WAG KANG MALALASING. Hindi ka magtatagumpay sa balak mo kung mauuna ka pang malalasing sa lalasingin mo. Hindi ka magugustuhan nun kung umiiyak iyak ka na sa gilid o tumatawag ka na ng uwak o kaya naman ay natutulog ka na sa kalsada. Kaya dapat mataas ang tolerance mo at magilang kang dumiskarte.

Pick the Right Place. Tama. Nasa pwestuhan ang sikreto. Kung ang prospect mo ay katapat mo, it's a big NO NO. Siguraduhin mong katabi mo sya. Para maramdaman nya ang presence mo AT magtagumpay ang plano mo. (babalik tayo sa pwestuhan mamaya)

Mooding. Eto ang pinaka mabisang paraan para makapanlasing. Siguraduhin mong kada sha-shat ka lagi mong sasabihin na 'Oi shat ko na ah' tapos ipapakita mong ininom mo. Kahit may bumabangka ng kwento dapat maisingit mo lagi yung linya mo 'Oi shat ko na' tapos ipapakita mo. Sa ganun, maiinstill sa isip na nila na kapag sinabi mo yung magic word mo na 'oi shat ko na ah' eh iniinom mo. Kapag matagal na kayong umiinom hindi na nila mapapansin na tinatapon mo na lang o ipinapasa sa prospect mo. (kaya mahalagang katabi mo yung prospect mo) 70% Success Rate

Sing then pass. Pick the Right song. Kapag may videoke tataas ng 100% ang tyansang makalasing ka. Makakapahinga ka na sa shat at tutok pa sila sa kinakanta nila o kaya naman ay sa song book. Reminders. Wag kang pumili ng kantang mahaba ang instrumental. Dahil kapag mahaba ang instrumental hahanapin nila yung tagay. Pag nakitang nasayo parin ipapashat sayo yun. Wala kang takas. Kapag nasa interlude ipasa ang tagay sa katabi. 50% chance ang success rate neto depende sa kanta, at ginagawa ng mga kasama mo. Pero wala pa akong palya dito kaya alam kong kaya nyo rin to.

Balik tayo sa placing. Siguraduhin mong ang katabi mo ay ang prospect mo. Take note: Dapat alam mo kung pakanan ang o pakaliwa ang ikot ng tagay. Siguraduhin mo na ikaw muna ang sha-shat bago ang prospect mo. Para kapag epektibo na mooding, paniguradong mas nakainom na sayo ang prospect mo. REMINDER: Siguraduhin mong yung mga mas malalakas sayong uminom eh mauunang shumat kesa sayo. Halatado kasi kapag nauna kang shumat sakanila. Magtataka sila sa bilis ng ikot ng tagay. 90% Success rate

Set Your Own Pace. Proven na to. May mga matataas ang tolerance sa alak pero nalalasing parin kasi nabibigla o nababagalan sa ikot. Ikaw bilang tanggero dapat alam mo kung nasaan ka, kung sanay ka sa mabagal o sanay sa inumang marino. Dapat alam mo din ang kahinaan ng prospect mo. Kung batikan ka na katulad ng kaibigan kong si Jay, na kayang uminom ng hindi malamig na red horse, chume-chaser ng laway sa empi,, pwede mo ng laruin ang bilis o bagal ng tagay. Double-edge technique to. Tanging mga beterano lang ang may kaya neto. 100% Success Rate, 50% Risk

At kapag lasing na ang prospect! Aba pwede ng ikama! De joke lang. Ikaw na ang bahala kung pano ang gagawin mo sakanya. Basta ayon sa teorya madaling hulihin ang manok na lasing at napakasarap ng hipong lasing <3

Happy Drinking

Feb 11, UP fair. (late post wala kasi yung laptop ko)

2:45 waiting shed sa Abelardo

Kagabi pinilit mong pumasok pero wala kang gana. Pumunta ka na lang ng UP fair para sana maenjoy ang gabi. Nakisama sa mga hindi mo naman gaanong kakilala. Nakitalon, nakisayaw, nakikanta sa kantang hindi mo naman alam.

Kagabi pinilit mong makita sya. Tinext, tinawagan, pinuntahan mo pa. Hindi kayo nagkita. Nasa Phan ka sa tapat ng ferris wheel. Nasa Phan din sya sa tapat ng ferris wheel pero sa dami ng tao hindi kayo nagkita. Sinabutahe kayo ng signal ng cellphone at ng tadhana.

Kagabi pinilit mong pumasok pero hindi mo nagawa. Ayaw mo ng sumagot ng tawag mula sa mga kano kasi may hinihintay kang tawag. Pinilit mong magsaya, tumalon, kumanta sa saliw ng kantang hindi mo naman alam. Ang ending hindi ka natuwa. Wala kang paki kung nakita mo si Ely Buendia, wala ka ring paki nung tumugtog ang Urbandub at Franco. Wala naman kasi yung gusto mong makasama.

Hindi talaga maganda kapag pilit. Bukas naisip mong bumalik. Tutugtog naman ulit ang kamikazee. Kasama pa ang Tanya Markova. Nandoon din yung idol nyang Silent Sanctuary. Mas mag-eenjoy ka bukas sabi mo. Kasi bukas maaga pa lang magkikita na kayo. Para hindi na kayo mapeste ng signal ng cellphnone at nung tadhanang sinasabi mo.

Sana lang matuloy.

Pag may alak, may balak

Ang pag-ibig hindi hinahanap, 

hindi hinihintay, 

hindi rin kusang dumarating

Nilalasing!

Wala na akong pake

What to do?

Napaka lamig ng gabi ngayon para sayo. May kung anong gumugulo sa isipan mo pero hindi mo malaman kung ano yun. Siguro ay naiinggit ka sa mga batang naglalaro sa harap mo kasama ang kanilang pamilya. Kelan mo nga ba huling nakausap ang mga kasama mo sa bahay?

Madilim ang gabi. Kulay itim ang langit. Malabo ang mata mo, pero kitang kita mo ang kalungkutan. Naisip mo na sana parang usok  ng sigarilyo lang ang kalungkutan. Saglit na papasok sa katawan mo at mailalabas mo lang agad ng isang hingahan. Makikita mo saglit habang tinatangay ng hangin tapos mawawala din agad. Humithit ka pa ng dalawa bago mo itinapon ang yosing hindi mo pa nauubos. Naisip mo ulit na parang usok nga ng sigarilyo ang kalungkutan. Kahit hindi mo na nakikita ay nandun parin. Nakakapit sa suot mong damit, sa kamay at pati sa hininga mo. Pumapasok sa katawan, nanunuot at pwede mong ikamatay.

Nangalay ka na sa kakaupo kaya nagpasya kang maglakad-lakad. Hindi mo alam ang pangalan ng kalye at kakaunti lang ang ilaw sa daan. Hindi mo rin alam kung saan ka pupunta. Naisip mo ang buhay mo. Saan ka nga ba papunta?

Malaki ang sahod mo kumpara sa iba. May lisensya ka na ring hindi umuwi sa inyo pag ginagabi dahil pang gabi naman talaga ang pasok mo. Madami kang nakilalang tao at mga nalamang kwento. Kung tutuusin okay ka naman. Ang kaso malayo ang pagiging 'okay' sa pagiging masaya. Netong mga nakaraang araw pakiramdam mo ang lungkot lungkot mo. Okay ka sa trabaho, okay ka sa oras, okay ka sa mga kasama mo pero hindi ka masaya. Gusto mong tumigil na pero ayaw mo na ulit maging tambay ng matagal.

Tinitimbang mo ngayon ang mga bagay-bagay. Kung okay ka ng maging okay o kung gusto mong sumaya. Mas masaya ka kung gigising ka ng umaga katulad ng normal na tao. Babyahe sa kahabaan ng Edsa at maiipit sa trapik. Makikipagsiksikan sa mga tao sa bus. Pero okay lang din naman sayo na pumasok ka kung kelan pauwi na ang lahat, mag yosi ng madaling araw. Mas makapal ang usok kapag madaling araw. Sumagot ng problema ng iba gamit ang script na binigay sayo. Kung may eksaktong bigat lang yung mga tinitimbang mo ngayon malamang hindi ka na mahihirapan. Kaso wala.

Kaya inisa-isa mo na lang ang mga bagay na nasa isip mo ngayon. Nagsimula ka sa malaking sahod. Madami ka kamong magagawa sa malaking sahod. Makakabili ka ng chess clock, bagong cellphone, libro at makakapagtravel ka. Hindi mo rin problema ang pang-inom at pang gala. Makakapunta ka ng UP ng umaga. Doon makakapaglakad-lakad ka, muni-muni at maeenjoy mo yung katahimikan at yung ganda ng view gawa ng mga punong hindi mo sigurado ang pangalan. Madadalaw mo din si Roxanne ng walang kahirap-hirap. Hindi ka nya tatanungin kung anong ginagawa mo dun. Nag-isip ka pa ng dahilan kung bakit hindi ka aalis sa trabaho pero wala ka ng maisip. Sinabi mo na lang sa sarili mo na baka doon mo makita ang soul mate mo. Baka isa sya dun sa community sa smoking area o isa sa mga kainglesan mo kapag madaling araw.

Sa kabilang banda naisip mo din na makakabili ka ng chess clock, cellphone, libro at makakapag travel ka din kahit di kalakihan ang sweldo mo. Yun nga lang baka hindi ka na makapunta ng UP. Hindi mo na din makikita si Roxanne. Pero babalik yung buhay mo sa umaga. Magkakaroon ka na ulit ng oras para makipagkwentuhan sa mga kapatid mo at hindi ka na magagalit kapag maingay sila sa umaga.

Ang hirap pala ng ganito. Yung hindi mo alam kung ano ang gusto mo. Marami kang gustong gawin. Marami kang gustong mangyari. Pero lahat ay malilimitan lang sa dalawang posibilidad :

1. Makukuha mo ang gusto mo, magiging masaya ka o malalaman mong hindi naman pala talaga ito ang gusto mo, kaya uusad ka papunta sa iba pang mga plano mo.

2. Hindi mo makukuha ang gusto mo, at sa puntong ito'y mahinahon kang babangon, papagpagin ang sarili, nakangiting lalayo mula sa direksiyong unang pinuntahan. Lilingon saglit, ngingiti, kakaway at didiretso na sa mga susunod na destinasyon.

Sa dalawang posibilidad isa lang ang malinaw. Kelangang humakbang para umusad.

Mahaba pa ang gabi at mo na alam ang gagawin mo. Papasok ka ba o hindi? Pagod ka ng mag-isip. Pagod ka ng maglakad. Gusto mong makita si Roxanne kaso hindi nya sinasagot ang tawag mo kasi busy sya. Pano ka na ngayon nyan? Maiksi ang marlboro lights para sa mahabang magdamag. Konte ang half-pack para sa anim na oras mo pang pagtanga kung sakaling hindi ka papasok. Napakahaba naman ng gabi kung papasok ka at gagawa ka ng bagay na ayaw mo namang gawin. May kalayuan ang expo sa uuwian mo at kulang ang pera mo para sa beer. Bitin ang natitirang limang minutong naiwan sa Combo20 mo kung sakaling may gusto kang pagkwentuhan. Kung ako sayo uuwi na lang ako. Tatakas sa problema. Matutulog. Tapos bukas aasa, na sana sa pag-sikat ng araw may bagong umaga na sa buhay mo.

Papasok ka ba o hindi?

Ayaw kong malaman mo yung mga ilang bagay tungkol sa akin.. katulad ng..

Kasiyahan ko sa sa unang sabadong pagkikita natin. Na halos gabihin tayo sa dami ng kwento. Sa totoo lang ayoko pang umuwe pero kelangan. May inuman ako at malayo pa ang uuwian mo. 

Ayokong malaman mo na araw araw kong nilalakad ang kahabaan ng UP at umaasang makita ka o kahit man lang ang pangalan mo sa inbox ko. Ayoko ding malaman mo na kabisado ko na kung nasaan ang Quezon Hall, Main Library, UP Press, Bell Tower at Abelardo Hall. Na kabisado ko na rin kung kailan lumalabas ang dimple mo, kung paano ka ngumit at tumawa sa mga kwento ko.

Ayokong malaman mong tuwang-tuwa ako sa pagsayaw ng unat na unat na mahaba mong buhok habang ika'y naglalakad. Hindi ko mapigilang ngumiti kapag napapansin ko yun. Ayokong malaman mong tumatak sakin ang kalye ng Apacible at Osmeña dahil doon ko napansin ang iyong ganda habang nasisinagan tayo ng papasikat na araw.

Ayokong malaman mong halos ayoko ng maghugas ng kamay dahil sa di sinasadjang pagdampi ng mga daliri mo sa daliri ko habang sabay nating nilalakad yung mga kalyeng hindi ko na nakuha ang pangalan. Dahil tanging pangalan mo lang ang nasa isip ko nung mga oras na yun. Wala na kong paki kung wala pa akong tulog nun at ikaw naman ay halos bagong gising.

Ayokong malaman mo na naghahalo ang kaba at kilig ko sa tatlo hanggang limang minutong pag-uusap natin sa telepono. Pakiramdam ko ang haba na ng oras na yun. Kahit pa halos tatlong oras kong pinag-iisipan kung ano ang sasabihin ko at kung tatawagan ba kita. Masyado ka kasing abala sa mga ginagawa mo at ganun din naman ako. Masyado akong abala sa kakaisip sayo. Kung kamusta ka ba, kumain ka na kaya? At mga iba pang bagay.

Ayokong malaman mo na pagkatapos ng linggo eh atat na atat na akong magsabado. Para kung sakaling pagbigyan ako ng Bathala ng swerte ay muli kitang makita at makakwentuhan ng sabado ng umaga bago ako matulog sa tanghali. 

Ayokong malaman mong isa ka sa dahilan kung bakit ako pumapasok sa trabaho. Dahil malapit lang yun sa lugar kung saan kita makikita. Malaki ang paniniwala ko na: Mas malapit, mas may pag-asa akong makita ka. Hindi traydor ang distansya dahil sukat iyon ng siyensya. Hindi katulad ng paniniwala at pag-asa. Oras lang ang kalaban, hindi ang tadhana.

Ayokong malaman mo ang bagay na to. Hindi ko alam kung bakit. Natatakot siguro ako. Baka pag nalaman mo bigla kang lumayo. Baka mawala ang pag-asa na makita kita sa kahabaan ng UP o ang pangalan mo sa inbox ko. Baka hindi ko na makita ang buhok mong sumasayaw-sayaw habang naglalakad. Baka hindi na maulit ang di sinasadjang pagdampi ng daliri mo sa daliri ko. Baka hindi mo na sagutin ang tawag ko. Baka mawala na ang masasayang gunita ng sabado ng umaga ko bago ako matulog.

Mas mabuti pang ganito. Yung pasikreto kitang gusto.

Seloso

I don't get jealous, i can't be jealous, i've never been jealous, ngayon lang :(

Kilala mo ba si Magda? Tanong sa kanta ni Gloc 9. Hinanap ko sya sa sta.mesa pero hindi ko sya nakita. Sobrang nanghihinayang ako kasi hindi ko nakita yung may kulay na buhok nya at yung sayaw nyang sapatos lang ang suot. Sayaaaaaang. Pero i've seen worse.

Merong isang tagong lugar sa cubao, (PM lang para sa instructions. Sobrang panalo. Happy ending promise.) may sumasayaw dun singsing at hikaw lang ang suot! Siguro pinsan ni Magda, Joy yung pangalan. Pero hindi ko makita yung Joy sa mukha nya nung sumasayaw sya dun sa stage na may baras. Bago pa lang daw sya dun ayun sa isang construction worker. Hindi marunong ngumiti, medyo nahihiya pa, parang napipilitan lang, mahinhin gumiling, wala pang bilbil, payat pa ang pata saka halata naman talaga. 

Balik tayo kay Joy. Iba si Joy sa mga Joy na nakilala ko. Oo, meron akong joy na kaklase, katrabaho at yung ibang mga Joy na pinsan din ni Magda. Sa totoo lang madami silang magpipinsan. Sila Apple, Ashley, Anna, Anne, Rose, Mary, Mary Rose, Mary Anne, Anna Marie, yung mga common names lang. Wala kang makikilalang babaeng sopistikadang pakinggan yung pangalan sa lugar na patay sindi ang ilaw. Si Joy lang ata yung Joy talaga ang pangalan. Hindi pa nya alam yung protocol sa ganung lugar na kapag tinanong sya kung anong edad nya dapat nasa 21-26 lang, kung tinanong kung gano katagal na sya dun dapat sabihin nya 2 weeks pa lang sya, at kapag tinanong sya kung anong pangalan nya eh dapat mag-iisip sya ng alyas nya. Bawal din syempreng umiyak sa harap ng customer kahit pa gaano kabigat yung pinagdadaanan kasi ang pangunahing layunin ng trabaho nila eh magbigay ng aliw 

Eto kasing si Joy galing sa probinsya. Maswerte na daw kapag kamote ang kinakain nila sa maghapon. Minsan asin at tirang kanin lang ng kapitbahay. Kaya nung dumating tong taga maynila at naghahanap ng katulong, sumama naman sya agad. Sanay naman kasi sya sa trabaho mula sa pagwawalis hanggang sa pagdila este pag-iigib ng tubig sa ilog. Nung nakarating sa Maynila eh kala nya mansyon ang dadatnan nya yun pala ganito lang. Maliit na espasyo lang patay sindi pa yung ilaw. Masaklap pa nun wala man lang uniform kahit na panty at bra lang. Haay puta. (Joy sorry)

Hindi matigil si Joy sa kakasubo ay kakaiyak pala. Kaya sinubukan ko syang patahanin. Tinanong ko sya kung alam ba nya yung alamat ng talatutang. Eto kasing talatutang eh matatagpuan sa probinsya nila. Inisip nya ng matagal kung ano yung talatutang pero hindi nya talaga alam. So kinuwento ko yung alamat ng talatutang at naiyak nanaman sya. (Para sa full story ng alamat ng talatutang, isearch nyo sa google) Nagpatawa ulit ako, at isa pa ulit hanggang matigil sya sa kakaiyak. Nak ng puta (Joy, sorry), dapat sya ang magbayad sakin neto kasi ako ang nagbigay ng aliw. 

Nakakatuwa tong si Joy. Mahirap lang sila, madami silang magkakapatid, maliit lang yung bahay, hindi nakatapos ng pag-aaral. Naghihintay ka ng 'pero'? Walang pero. Yun si Joy. Mahirap, taga probinsya, umasang mai-aangat ang pamilya sa kahirapan kasi makakapagtrabaho sya sa siyudad na maraming opotunidad pero niloko lang sya nung nag sama sakanya, ginawa syang pokpok, parausan, puta, bayaran at kung anu-ano pang bansag sakanila ng lipunan. Kumikita lang ng 40 sa isang ladies drink na nagkakahalaga ng 173 pesos, 200 sa 1500 kapag naikama, at additional 100 kapag marunong lumunok. Kapag tinake out 600 ang kanya menos pamasahe pabalik, pangkain at pangyosi nya. Yun yung nakakatuwa dun. Plastik ka kung hindi ka natuwang nalaman yun. Alam naman nating nagiging masaya ang tao sa pagbagsak ng iba. Ibig sabihin kasi nun may mas mababa pa kesa sakanila na pwede nilang tapakan, pagtawanan o pagkumparahan ng kalagayan at masabing 'maswerte' sila kumpara dun sa taong yun.

Ako aamin ko naawa ako sakanya. Malamig ang panahon at wala syang saplot. Kung nagpuputukan ang abs ko katulad nung mga model sa TV eh baka binigay ko pa sakanya yung T-shirt ko, kaso hindi. Payat ako. Okay ng sya yung lamigin at hindi ako. At isa pa, ako naman ang nagbabayad. Naaawa ako sa kalagayan nya. Na hindi sya nakapag-aral dahil malayo ang eskwelahan sa lugar nila. Kailangan pa nyang maglakad ng tatlong kilometro, tumawid ng dalawang ilog, mag-antay dun sa malaking agila na magsasakay sakanila papunta sa kabilang bundok, maghintay ng ika-apat na eclipse at patayin ang serpenteng nagbabantay sa harap ng eskwelahan para lang makapasok at makapag-aral. Putang ina. (Joy sorry) Ganun kahirap. Kaya minabuti na lamang nyang tumulong sa bahay kesa mag-aral. Kung bakit ba naman kasi kinukurakot nung mga politiko sa lugar nila yung budget na dapat pang pagawa ng eskwelahan o kaya pampasemento ng kalsada. Tama. Kasalanan to ng politiko. Kasalanan ng gobyerno. Tama. Kapag wala tayong masisi, gobyerno na lang. Kung extreme ka, isisi sa Diyos. (oopppsss, wala palang ganun) [de joke lang] Kaya hindi ko masisisi yung tatay ni Joy kung bakit sumapi sya sa NPA at kung bakit sila tumira sa bundok. 

Ewan ko ba kung bakit ko iniisip tong problema ni Joy. Sa totoo lang wala naman talaga akong paki sakanya kahit pa sabi nung bugaw eh parang type ko daw sya. Porket ba madalas ko syang dalawin kahit wala pang sahod Type agad? Hindi ba pwedeng madami lang talaga akong extrang time? Ano naman kung malaki ako magbigay ng tip? Eh mapera ako eh. Wala na syang paki dun. Wala din dapat paki tong bugaw na to kung naglalasing ako ngayon kasi may katable syang construnction worker ngayon.