Lunes, Hulyo 30, 2018

Miss kita pag monday

At bilang pagtatapos sa mahaba mong break up message ay nagbilin ka sa akin: 'hanapin mo yung kasiyahan na hindi ko na maibibigay sayo. Hindi ko alam kung saan o kanino, pwedeng sa lugar kung san tayo dati nagpupunta o sa bagong lugar na mapupuntahan mo pa lang. Sa mga kaibigan o bago mo palang makikilala. Basta ipangako mong magiging masaya ka,'

Tumatambay parin ako sa circle kung san tayo madalas magkita. Naakyat ko na halos lahat ng bundok mula Rizal hanggang Cordillera. Nadagdagan pa yung madami ko ng kakilala't mga kaibigan. Sumaya ako. Masaya na ako.



Pero may mga gabi paring hinahanap-hanap ko yung kalungkutang dulot mo.







Huwebes, Hunyo 7, 2018

Bago mo pa ako iwan alam ko ng gagawin mo yun. Di ko alam kung napanaginipan ko isang gabi, nakutuban, naramdaman sa mga kilos mo, di ako sigurado, basta ang alam ko malapit mo na kong iwan.

Sa totoo lang hinanda ko ang sarili ko para sa araw na yun. Inimagine kong sasabihin mo sa akin na 'the feeling is gone' gaya ng sinabi ng karakter na babae pelikulang napanood natin. O kaya naman iteteks mo na lang sa akin na ayaw mo na, gaya ng lagi mong ginagawa. Naisip ko rin na baka pumipili ka lang ng tamang araw kung kelan mo ko iiwan, hindi ko alam kung lunes, miyerkules o kung kelan matapat ang red days mo. Basta naghahanda lang ako.

Sabi ko sa sarili ko, hindi kita pipigilan kung aalis ka na, kahit na hindi ako naniniwala sa sabi-sabi na 'if you love someone set them free' eh yun ang naiplano kong sasabihin sayo. Naghanda na rin ako ng mini-bucket list na sana ay gawin muna natin bago mo ako tuluyang iwan. Feeling ko nun kaya ko na pag-umalis ka.

Hanggang sa sinabi mo ngang ayaw mo na. Sa kung ano mang naisip mong dahilan kung bakit ayaw mo na.

Ang weird lang, kahit sobra-sobrang paghahanda na ang ginawa ko sa pag-alis mo masakit parin pala. Masakit paring maiwan. Wala yata talagang makakapaghanda sa atin sa mga paalam kahit hindi ito biglaan.

Biyernes, Abril 20, 2018


Ilang oras na silang hindi nagkikibuan. Walang may gustong magsabi ng saloobin nila sa nangyari kanina.

Ilang oras pa ang lumipas... 'magluto ka na, nagugutom na ako.'

Gusto pa nya sanang magmatigas pero gutom na rin sya. Bumangon sya sa pagkakahilata at naghanda na mailuluto. Inilabas sa freezer ang mga nahiwang manok at ibinabad sa tubig para lumambot. Naghiwa ng sibuyas, luya at bawang na gagamitin sa pagsangkutya.

Pagkatapos ay tinignan nya kung ano ginagawa ng kinakasama nya na kanina'y nakatingin lamang sa kawalan habang naninigarilyo.

Pinainitan ang kawali, naglagay ng mantika at sinimulan na nyang mag-gisa. Inuna ang sibuyas para hindi masunog kaagad ang bawang. Pagkatapos ay inilagay nya ang luya. Habang hinahalo-halo nya ang mga ito ay naglalaro sa isip nya ang mga salitang gusto nyang sabihin. 'ayoko na, basta ayoko na', 'the feeling is gone' - na hindi nya alam kung saang pelikula nya nagaya.

Nang mag amoy mabango na ay inilagay na nya ang pinalambot na manok. Naglagay ng asin, patis at paminta. Hininaan nya ang apoy at nagsindi ng sigarilyo. 'Baka nabibigla lang ako, pero tang ina kasi eh' sabi nya sa sarili nya. kumuha sya ng isang basong tubig at nilagay sa kawali.

Pinuntahan sya ng kanyang kinakasama at nagtanong kung okay lang sya. Hindi nya ito kinibo. Hindi nya alam kung anong sasabihin nya.

Pagkaluto ng manok ay inilagay nya ang dahon ng sili. Tinikman ang sabaw. Matabang. Nilagyan ng konting asin at patis. Umalat. Tang ina. Pinatay nya ang kalan. 

Inisip nya kung ano bang gusto nyang gawin tungkol sa kanilang dalawa. Inisip nya kung paano nya sasabihin at kung ano ang sasabihin nya. Nagsindi ulit sya ng yosi. Saktong dating na kinakasama nya para kumuha ng plato at kutsara. Hindi sya kinibo nito. 

Pinatay nya ang kakasindi pa lamang na yosi at muling binuksan ang kalan. Tinimpla ng maigi ang sabaw. Madami syang gustong sabihin sakanya habang sya'y nagluluto. Pero hinayaan na lang muna nya, ayaw nyang mag lasang punyeta ang kakainin nilang dalawa.

Sabado, Pebrero 17, 2018

Mga ingay sa gabi

Ganito sya palagi sa tuwing hindi makatulog. Uupo sa harap ng kanyang laptop at magsusulat tungkol sa dati nyang pag-ibig. Isusulat nya kung paanong kunwaring mahal parin nya ang dating kasintahan sa kabila ng panglolokong ginawa nya dito dati.
Sa kalagitnaan ng kanyang pagsusulat ay bigla syang mapapatigil. Maiisip nyang bakit kailangang ang isulat nya ay tungkol sa dati nyang pag-ibig na niloko nya. Bakit hindi na lang tungkol sa mga napapanahong issue. Kung sa inuman nga’y nagagawa nyang bumangka tungkol dito, bakit hindi nya isulat? Pagkatapos kausapin ang sarili ay buburahin ang naunang isinulat.
Sandali syang manonood ng balita mula sa youtube, papasadahan ang ilang mga facebook page, mula sa may kwento hanggang sa wala, pagkatapos ay magsusulat ng mga feeling cool nyang opinion. Magsusulat. Mabablangko. Buburahin ang sinulat. Sasabihin sa sarili na bakit nya isusulat ang isang bagay na wala naman syang paki. Wala naman daw kasi syang paki ke tumaas ang bilihin, ang gas, ang tuition, maphase out ang jeep. Wag lang pumalo ng sampung piso isang piraso ang Marlboro lights.
Mabuburyo. Babalik sa paghiga. Pipikit kahit di na inaantok. Magbibilang ng tupa. Lolokohin ang sarili na kapag binilang nya ang mga ito ay dadalawin sya ng umalis ng antok. Babaliktarin ang unan baka sakaling nandun lang ang hinahanap. Ang kanyang antok, lumisan nyang pag-ibig, kapahingaan (ng katawan at isip), ang patawad sa sarili. Pero wala.
Mananatili pa syang gising sa mga susunod pang oras. Lalakas ang pitik ng kamay ng orasan at ang tunog ng patak sa may tagas nilang gripo. Ang bawat pihit at ikot ng katawan nya ang gagawa ng extrang tunog. Magrereplay pa sakanyang isipan ang mga kalokohang pinag-gagagawa nya. Mula sa panloloko nya sa mga naging jowa nya na hindi sya kumakain ng matamis para makaiwas sa mga mamahaling tsokolate at ice cream na baka irequest na pagsaluhan nila, hanggang sa malaking halagang kinickback nya sa magulang nya para sa kanyang thesis, at ng mga iba pang alaala na kung maari lang ay hindi na nya maalala.
Pagkatapos ng mahabang kalbaryo ay makakatulog syang parang gising parin ang kanyang diwa. Naririnig parin nya ang kamay ng relo, ang patak ng tubig sa may tagas nilang gripo, ingay ng electricfan, kahol ng aso at ng mga iba pang ingay sa gabi. At kinabukasan ay magigising sya mula sa kanyang mababaw na tulog sa saliw ng ingay ng mga kabahay nya. Gagayak para pumasok sa pinapasukan nyang barat magpasahod pero hayop mag pa OT.
At pagsapit ulit ng gabi, matapos ang mahabang araw na sinimulan nya sa pagbusangot, lolokohin nya ulit ang sarili nya. Magsusulat tungkol sa dati nyang pag-ibig, opinyon nya sa mga bagay-bagay at saka muli buburahin.

Huwebes, Disyembre 21, 2017

Happy anniv!

Sabi ng mama ko kanina, ang sikreto ng mahabang pag-iibigan nila ni papa ay dalawa.
1. Loving always - Mag-ibigan sa lahat ng pagkakataon, sa lahat ng panahon. At kung may mga bagay na di inaasahan, o labas sakanilang pang-unawa, dito papasok ang ikalawa.
2. Love them anyways - Applicable daw ito lalo saming mga anak nya. Example. Hindi ako nagsaing, Papagalitan nya ko but still she loves me anyway.
Madami pang mga pangaral, madaming payo, hindi ko na isusulat dito pero hindi ibig sabihin na nakalimutan ko.
Alam ko late na ko sa pagbati at medyo tipsy nanaman ako, Alam ko namang you will love me anyway. HEHEHE.
Happy 30th anniv sa inyo. Salamat sa enduring love. 

Linggo, Disyembre 10, 2017

Ang pagbabalik.

Ilang araw ka ng nakatambay sa isip ko, siguro namimiss kita. Pero gaya nga nga sabi ni essa, ‘Nami-miss kita, pero hindi ko nanaisin na bumalik ka pa”
Mahirap ng itanggi to. Namimiss nga kita.
Sa totoo lang, tatlong taon na ang nakalipas, pero hanggang ngayon iniistalk parin kita sa twitter at IG mo.
Kapag bumabyahe ako papunta’t pauwi galing cubao, umaasa parin akong makasabay ka. Nung nakaraan sinadja ko pang bumaba ng Sandigan.
Hinahanap parin kita sa National Bookstore sa Farmers, sa DQ sa Gateway, sa Padis, sa Expo, pero kahit anino mo wala.
Naririnig ko nanaman ang boses mo sa kiss me slowly ng parachute at sa mga kanta ng faber drive.
Ewan ko ba, epekto parin ba to ng engkanto sa Amuyao? Kung bakit ba kasi hindi na lang ang alaala mo yung nailagaw.


Tumatambay ka nanaman sa isip ko, mukhang mapapatambay nanaman ako dito sa blogger ko.

Biyernes, Agosto 18, 2017

Life Hacks

Delikado na sa Pinas ngayon kaya eto ang ilang mga tips para iwas sa tokhang.
  1. Dapat mukha kang teen-ager. Nabalitaan naman siguro natin si Kian. Madaming mga netizen ang sumigaw ng foul sa kanyang pagkamatay, inosente kasi sya. Yung ibang nababalitang namatay mga inosente din isila pero hindi ganung pansinin, hindi kasi teen-ager. Saka tiyak na may ilang ngayon ang mga pulis na dumali ng teen-ager medyo mainit pa kasi ang isyu.
  2. Maging babae. Kung hindi kayang maging babae magpakababae. Sa itsura, sa pananamit, sa pagkilos etc. Parang nung Martial Law lang, para hindi patayin yung mga binatilyo, pinagbibistida ng kanilang mga nanay. Saka wala pa ata akong nakitang picture ng babaeng patay dahil sa tokhang. (Pwedeng nagkamali lang ako so 50% lang ang survival rate neto)
  3. Sa kahit anong sitwasyon, wag manlalaban. Kung nagtitinga ka nung inabutan ng pulis, ibaba ng marahan ang toothpick, dahan-dahang itaas ang dalawang kamay, sumuko ng maayos. Kapag binigyan ng baril, iputok ito sa iyong paa o hita, or iputok mo na lang sa ulo ganun din naman totodasin karin nila.
  4. At syempre ang pinaka safe, Maging Pulis. Si Papa Digong na ang bahala sayo wag ka lang magdadrugs.
Sa totoo lang hindi na talaga ligtas ang kahit sino sa atin ngayon. Kung ikaw ay nasa maling oras at maling lugar todas ka at wala silang paki sayo kung nadamay ka lang. (lalo kung hindi ka teen-ager) Di rin sapat ang dasal-dasal lang, kaya ang pinakamagandang gawin eh kumuha na agad ng life insurance.